~16~ κεφάλαια 51 ως 55(τέλος)

Κεφάλαιο 51.

Το 2015 τους βρήκε όλους στη Σάμο. Σε μια απόφαση της τελευταίας στιγμής, μάζεψαν τα πράγματα τους και μπήκαν στο πρώτο πλοίο για το νησί, ακολουθούμενοι από τον Μάιλο που έδειχνε ενθουσιασμένος για την εκδρομή. Οι γονείς της Εύας τρελάθηκαν από τη χαρά τους όταν τους είδαν να κατηφορίζουν στο μονοπάτι προς το σπίτι τους. Η Ελπίδα ξέφυγε από τον Άγγελο και έτρεξε στον παππού της, που του είχε τρομερή αδυναμία και σκαρφάλωσε στην αγκαλιά του, φωνάζοντας με όλη της τη δύναμη πως τον αγαπάει.

«Τι έκπληξη είναι αυτή;» Η κυρά Μίνα σκούπισε συγκινημένη τα μάτια της και έριξε μια ματιά στο πρόσωπο της κόρης της. Το χαμόγελο της έσβησε αλλά η Εύα σχεδόν την παρακάλεσε να μην πει κουβέντα. Ανέκαθεν η μάνα της τη γνώριζε τόσο καλά που δεν χρειαζόταν να ακούσει κουβέντα από το παιδί της. Ήξερε από πριν τι είχε. «Πάμε μέσα, έχουμε πολλά να πούμε», σχολίασε καλοσυνάτα μόνο και τους έδειξε τον δρόμο. 

~16~ Κεφάλαια 47-48-49-50

κεφάλαιο 47

Το πρώτο βράδυ με το μωρό ήταν εφιαλτικό για όλους. Η μικρή δεν είχε σταματήσει να κλαίει και κανείς τους δεν ήξερε πώς να αντιμετωπίσει αυτό που ενοχλούσε το μωρό, αφού δεν γνώριζαν τι μπορεί να ήταν. Της έδωσαν την ειδική φόρμουλα σε μια προσπάθεια να τη ταΐσουν μήπως και νιώσει καλύτερα, αλλά η μικρή αρνούνταν κατηγορηματικά να φάει. Ο Άγγελος απέφευγε να τη πλησιάσει όπως ο διάβολος το λιβάνι και η Εύα είχε ξεθεωθεί να πηγαινοέρχεται στο σπίτι με τη μικρή αγκαλιά, να τη κουνάει απαλά σε μια τελευταία απέλπιδα προσπάθεια να την κάνει να αποκοιμηθεί.

«Δεν αντέχω άλλο», γκρίνιαξε ο Άγγελος κι έκλεισε τ’ αυτά του για να μην ακούει το σπαραχτικό κλάμα.

«Τι άλλο να της κάνω; Την άλλαξα, τη τάισα, τη νανούρισα…»

«Ρεύτηκε;»

«Στα μούτρα μου και δεν ήταν καθόλου ωραίο», σχολίασε μ’ ένα θεαματικό κατσούφιασμα. «Σε παρακαλώ, κράτησε τη λίγο. Πονάνε τα χέρια μου».

«Όχι όχι», διαμαρτυρήθηκε εκείνος και έφυγε σχεδόν τρέχοντας από το δωμάτιο.

~16~ Κεφάλαια 44-45-46-47

44.

Τρεις μέρες αφότου γύρισαν σπίτι, η Εύα μάζεψε τα πράγματα της από το διαμέρισμά της και μετακόμισε με τον Άγγελο γιατί δεν ήθελε να μείνει μακριά του ούτε δευτερόλεπτο. Όλα έγιναν γρήγορα, πράγμα που δυσαρέστησε τρομερά τον Πάνο που έπρεπε να δουλέψει σκληρά για να μεταφέρουν όσα έπιπλα δε θα πουλούσε, στο διαμέρισμα του Άγγελου. Η μητέρα της έμεινε πίσω να τον βοηθάει και να του κρατά παρέα αφού ακόμα δεν έδειχνε έτοιμος να πατήσει στα πόδια του, και το έκανε με περίσσια χαρά. Κάθε φορά που περνούσε το χέρι της μέσα από τα μαλλιά του ή άφηνε ένα φιλί στο κούτελό του, εκείνος έλιωνε από αγάπη γιατί μπορεί να είχε χάσει τη μητέρα του, αλλά η Μίνα ήταν άξια αντικαταστάτρια. Μπορεί να είχε γεμίσει η ψυχή του μ’ έναν παράλογο φόβο που δεν μπορούσε να πολεμήσει, αλλά είχε την Εύα του, είχε την οικογένεια του και τους φίλους του και όλα τ’ άλλα θα έφτιαχναν.

«Μισώ την ώρα και τη στιγμή που σε γνώρισα», άκουσε τον Πάνο να ουρλιάζει στην Εύα που τον κυνηγούσε στο σπίτι και βγήκε απότομα από τις σκέψεις του. Γέλασε γιατί εδώ και μισή ώρα προσπαθούσαν να διακοσμήσουν την άδεια κρεβατοκάμαρα με αποτέλεσμα η αναποφασιστικότητα της Εύας να κάνει τα νεύρα του Πάνου να χτυπήσει κόκκινο. 

~16~ Κεφάλαια 40-41-42-43

40.

Μία βδομάδα αργότερα το σπίτι του Άγγελου ήταν έτοιμο, ζεστό και όμορφο, τόσο που η Εύα το ζήλευε και σπάνια έφευγε από εκεί. Ήταν εύκολο για εκείνη να γυρνάει σ’ εκείνο το σπιτικό αντί για το δικό της, παρέα πάντα με τον Φοίβο, με την δικαιολογία πως έπρεπε να τσεκάρει τον Άγγελο. Εκείνος σιγά-σιγά στεκόταν στα πόδια του κι είχε αρχίσει να προσέχει λίγο παραπάνω τον εαυτό του. Το τσιγάρο και το ποτό είχαν μπει σε δεύτερη μοίρα και είχε βρει το να μαγειρεύει για την Εύα και τον Φοίβο, ως την ωραιότερη ασχολία.

Με τον Πάνο περνούσε ώρες ατέλειωτες να μιλάνε για τα πάντα, ο φίλος του έδειχνε να είναι πιο ήρεμος τις μέρες που αποφάσιζε να κοιμηθεί στον καναπέ αντί να γυρίσει στο μικροσκοπικό του διαμέρισμα και δεν φάνηκε σε κανέναν περίεργο όταν ξάφνου ανακάλυψαν όλοι τους πως είχε, στην κυριολεξία, μετακομίσει με τον Άγγελο. Όταν εκείνος τον έπεισε να αφήσει τη τρύπα που αποκαλούσε σπίτι του για τα καλά και να μείνει στο άδειο δωμάτιο του διαμερίσματός του, οργάνωσαν έναν όμορφο δείπνο για να το γιορτάσουν. Όλα έδειχναν να μπαίνουν σε μια σειρά και για πρώτη φορά από τη μέρα που επέστρεψε η Εύα, μπόρεσε ν’ αναπνεύσει ελεύθερα. 

~16~ Κεφάλαια 37-38-39

37.

«Θα σου άρεσε πολύ το Λονδίνο».

 Μείνανε για αρκετή ώρα ξαπλωμένοι πάνω στο στρώμα να μιλάνε λες και δεν είχε περάσει μέρα από τον χωρισμό τους. Ο Άγγελος άντεξε ακόμα και το τηλεφώνημα της Εύας στον Φοίβο τον οποίο έβαλε σε ανοιχτή ακρόαση για να χαιρετηθούνε. Την κοίταξε στα μάτια λες και της έλεγε πως τον ενέκρινε, κάτι που έβαλε ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη της Εύας που κοκκίνισε ολόκληρη. Ήθελε οι δυο τους να γίνουν φίλοι, ήταν πολύ σημαντικό για εκείνη να έχει στο πλευρό της και τους δύο. 

~16~ Κεφάλαια 34-35-36

34.

Η καρδιά του άρχισε και πάλι να χτυπά στη θέα της… Κόντεψε να χάσει τη γη κάτω από τα πόδια του μόλις καρφώθηκαν τα μάτια του στα δικά της. Γιατί γύρισε; Είχε αρχίσει να μαθαίνει να ζει χωρίς εκείνη, είχε καταφέρει να την ξεχάσει έστω και λίγο και πάνω που το έπαιρνε απόφαση πως η Εύα ήταν παρελθόν, εκείνη ξαναγύρισε για να του υπενθυμίσει πως πάντα θα ήταν τα πάντα για εκείνον. Παρελθόν, παρόν και μέλλον, όλα είχαν το χρώμα και το άρωμά της. Του είχε πάρει τα πάντα και τον είχε αφήσει να προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του με δεκανίκι μόνο μερικές στιγμές που ήταν οι πιο ευτυχισμένες της ζωής του.

~16~ Κεφάλαια 31-32-33

31.

Η αλλαγή στη ζωή της Εύας της έκανε πολύ καλό αφού επικεντρώθηκε στο νέο σπίτι της και το μυαλό της γέμισε με κάτι άλλο πέρα από την αγανάκτησή της για τα όσα είχαν συμβεί τα τελευταία χρόνια. Ήταν παράξενο αλλά για μία στιγμή, ένιωσε χαρά. Τη βρήκε στο να καθαρίζει το διαμέρισμά της, να το βάφει με τη βοήθεια του Άγγελου και να το διακοσμεί με τη Νάντια να στέκεται φρουρός κοντά τους, δίνοντας βοήθεια όταν της τη ζητούσε. Εκτιμούσε το γεγονός πως έκανε μία προσπάθεια για χάρη του Άγγελου, να είναι πολιτισμένα τα πράγματα μεταξύ τους κυρίως γιατί έστω με εκείνη παρούσα, μπορούσε να περνάει χρόνο μαζί του χωρίς να νιώθει ενοχές για τα πάντα.

~16~ Κεφάλαια 22-23-24

22.

Η Νάντια είχε γείρει πάνω στο αμάξι και παρακολουθούσε την εικόνα μπροστά της, τα τέσσερα άτομα σφιχταγκαλιασμένα λες και προσπαθούσε ο ένας να σώσει τον άλλο από πνιγμό. Το στομάχι της ανακατεύτηκε. Δεν ανήκε εκεί κι έφταιγε ο Άγγελος γι’ αυτό γιατί αρνιόταν τόσο καιρό να μοιραστεί μαζί της κάτι από το παρελθόν του. Εκείνη του είχε ανοίξει τη καρδιά της μα αυτός απλά τη κοίταζε ικετευτικά και τη παρακαλούσε να μην τον πιέσει να της μιλήσει. Και τώρα είχε ν’ αντιμετωπίσει μια πραγματικότητα η οποία δεν της άρεσε. Ζήλευε αφάνταστα το μικροκαμωμένο κορίτσι που διάβαζε τον Άγγελο με ευκολία. Ζήλευε που τον ηρεμούσε με μια ματιά και την αντιπαθούσε γιατί ήξερε καλά πως όταν εκείνος χανόταν στις σκέψεις του, σκεφτόταν την Εύα.

~16~ Κεφάλαια 19-20-21

19.

Χάθηκε μέσα σ’ ένα φιλί που τρία χρόνια ονειρευόταν. Διψούσε γι’ αυτό μα δεν χόρταινε. Κόλλησε πάνω στον Άγγελο τυλίγοντας τα χέρια της γύρω από το λαιμό του λες και φοβόταν πως θα την άφηνε. Τα δικά του την έσφιξαν πάνω του με την ίδια ένταση. Δεν διέκοψαν αυτό το φιλί που έμοιαζε με ανάσταση μετά από έναν άδικο θάνατο. Κανείς τους δεν τόλμησε να σκεφτεί πως μπορεί να ήταν ένα λάθος μα καθώς βάθυνε και χάνονταν μέσα τους ολοένα και περισσότερο, η Εύα συνειδητοποιούσε πως αν συνέχιζαν, μπορεί να κατέληγαν να κάνουν ένα τεράστιο λάθος που θα μετάνιωναν κι οι δύο.

~16~ Κεφάλαια 16-17-18

16.

Άνοιξε το βήμα της για να απομακρυνθεί βρίζοντας την ώρα και τη στιγμή που μπήκε στο βιβλιοπωλείο. Εξαιτίας του είχε χάσει τον ύπνο της, κάθε ίχνος λογικής για πολύ καιρό και τώρα, μία δουλειά που ήθελε και θα αγαπούσε. Τα μάτια της βούρκωσαν γιατί ακόμα και τώρα η καρδιά της φώναζε το όνομά του, παρότι την είχε πληγώσει ανεπανόρθωτα. Προσπάθησε να περάσει το δρόμο ώστε να χαθεί από το οπτικό του πεδίο μόλις τον άκουσε να την καλεί πάλι, αλλά την τελευταία στιγμή ένα χέρι τη σταμάτησε, πάνω που πάτησε το πόδι της στο οδόστρωμα. Ένα αυτοκίνητο πέρασε ξυστά από δίπλα της. Τρομοκρατήθηκε στη σκέψη πως αν είχε κατέβει από το πεζοδρόμιο μπορεί και να την είχε χτυπήσει. Άφησε έναν πνιχτό λυγμό φόβου και άθελά της, στράφηκε προς τον Άγγελο που στεκόταν πίσω της. Έκλεισε τα μάτια και αφέθηκε στην αγκαλιά του ·εκεί πάντοτε όλα ήταν καλά, όμορφα και ασφαλή.

~16~ Κεφάλαια 13-14-15

13.

«2/6/2000

Ευάκι μου…

Έχουν περάσει τρεις ώρες από τη στιγμή που έφτασα στη Αθήνα και μου φαίνεται ήδη μια αιωνιότητα. Έχει καρφωθεί στο μυαλό μου η εικόνα σου να απομακρύνεσαι από κοντά μου στο αεροδρόμιο κι εγώ εκεί, να μην μπορώ να σε σταματήσω. Δεν έχω πονέσει ποτέ τόσο πολύ στη ζωή μου, ούτε καν όταν εκείνος σήκωσε χέρι πάνω μου. Σκέφτομαι πως ίσως έκανα βλακεία που έφυγα. Όμως είμαι δειλός- φοβάμαι, όχι μόνο για μένα και τη μητέρα μου αλλά και για σένα γιατί ο πατέρας μου αγαπά την εκδίκηση, κι αν έμενα και του πήγαινα κόντρα, θα ξεσπούσε σε όλους εκείνους που αγαπώ. Και σ’ αγαπώ Ευάκι μου, όσο δε φαντάζεσαι. Γιατί από τη στιγμή που σε γνώρισα, απέκτησε ένα νόημα η ύπαρξη μου. Και τώρα θα κάνω τόσους μήνες να σε δω και να σε αγγίξω και τρελαίνομαι. Μη με ξεχάσεις, μη με διαγράψεις επειδή θα είμαστε μακριά. Θα κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα, θα το δεις, το θέλω τόσο πολύ που θα παλέψω με όλο μου το είναι για να το πετύχω. Μόνο μη με ξεχάσεις, Ευάκι μου…»

«25/6/2000

Ευάκι μου,

Είκοσι μέρες μακριά σου. Δεν είμαι καλά… δεν ξέρεις πόσες φορές κατέβηκα στο λιμάνι, έτοιμος να μπω στο καράβι και να έρθω κοντά σου. Με μισώ που δε το έκανα. Φοβήθηκα. Το ξέρω πως αυτή τη στιγμή που διαβάζεις αυτές τις γραμμές στριφογυρίζεις τα μάτια σου γιατί σκέφτεσαι αυτό που μου είπες πριν φύγω: δεν είναι φόβος, είναι μηχανισμός επιβίωσης. Δε τα ξεχνώ αυτά τα λόγια σου όμως μισώ να επιβιώνω χωρίς εσένα. Μου δίνεις κουράγιο. Τα γράμματά σου είναι ηλιαχτίδα φωτός στη ζωή μου, μόνο αυτά βάζουν χαμόγελο στα χείλη μου. Όταν πηγαίνω στο ταχυδρομείο η καρδιά μου χτυπά σαν τρελή κι όταν ανοίγω τη θυρίδα και βλέπω τα γράμματα σου, ξαναζώ… ίσως θα έπρεπε να πάρουμε από αυτά τα κινητά με τα οποία κυκλοφορούν όλοι, να σε βρίσκω όποτε γουστάρω και ν’ ακούω τη φωνή σου ανά πάσα ώρα και στιγμή. Σ’ έχω πάρει τόσες φορές στο σταθερό μα δε σε πετυχαίνω ποτέ. Μου χει λείψει το γέλιο σου. Ο Γεράσιμος, ο δικηγόρος της μητέρας μου, με συμβούλεψε ακόμα να μην πω σε κανέναν που βρισκόμαστε. Μόλις τακτοποιήσει τα πάντα και θα είμαστε ασφαλείς από τον Ταγματάρχη, θα σου στείλω τη διεύθυνσή μου.

Σ’ αγαπώ Ευάκι μου...»

«27/8/2000

Ευάκι μου,

Έχω νέα. Παρουσιάζομαι στις 13 Σεπτέμβρη αλλά δεν είναι αυτό που θέλω να σου πω. Αποφάσισα τι θέλω να κάνω με τη ζωή μου, βρήκα τι θα σπουδάσω, επιτέλους. Ο γιος του δικηγόρου της μητέρας μου είναι γραφίστας και μου έδειξε λιγάκι τη δουλειά. Μου αρέσει πολύ και σκέφτομαι όταν τελειώσω με το στρατιωτικό, να γραφτώ σε κάποιο δημόσιο ΙΕΚ για να μάθω την τέχνη. Θα με βοηθήσει κι εκείνος. Θέλω να σε κάνω περήφανη για μένα. Θα κάνω ό, τι περνάει από το χέρι μου για να έχουμε ένα όμορφο μέλλον… Μου λείπεις τόσο πολύ!»

~16~ Κεφάλαιο 9

“Όχι γαμώτο αυτό δεν έπρεπε να γίνει… όχι, όχι, όχι…”

Ο Άγγελος ακολούθησε τον πατέρα του χωρίς να φέρει αντίρρηση. Ήλπιζε πως η Εύα θα άλλαζε γνώμη και θα αρνιόταν την πρόσκλησή του. Δεν ήθελε να δει τι του έκανε ο πατέρας του, πόσο αβοήθητος γινόταν κοντά του. Δεν ήθελε να δει πόσο δειλός ήταν. Μακάρι να μπορούσε να βρει τρόπο να την ειδοποιήσει πως για δικό της καλό, θα έπρεπε να μείνει μακριά του. Γύρισε το κεφάλι του για να κοιτάξει προς το μέρος της πάνω από τον ώμο του και την είδε να στέκεται στο ίδιο σημείο να τους παρακολουθεί που απομακρύνονταν. Φαινόταν ξεκάθαρα πως φοβόταν για εκείνον, ειδικά όταν εκείνη τη στιγμή το χέρι του Ταγματάρχη ακούμπησε απειλητικά στο σβέρκο του, σφίγγοντάς το. Ο Άγγελος ένιωσε το σώμα του να γίνεται δύσκαμπτο. Ένα πράγμα φοβόταν μόνο κι αυτό δεν ήταν μην πάθει κάτι εκείνος. Δεν έπρεπε να γνωρίσει την Εύα του. Δεν έπρεπε να έρθει σε επαφή μαζί της και να τη μολύνει κι εκείνη. Όχι την αθώα και γλυκιά νεράιδά του που ήταν ικανή μόνο για αγάπη.

~16~ Κεφάλαιο 8

Η σιωπή του Άγγελου δεν της άρεσε καθόλου. Αυτό που έκρυβε, αυτό που κρατούσε κρυφό, τον κατέτρωγε. Μπορεί να μην τον ήξερε σχεδόν καθόλου αλλά ήταν πασιφανές πως ήταν ταλαιπωρημένος ψυχολογικά. Τι να είχε πάθει άραγε; Τι να του είχε συμβεί; Το σώμα του ήταν γεμάτο με μελανιές και ουλές. Μερικές ήταν φρέσκιες. Δεν ήθελε να κάνει υποθέσεις, θα περίμενε υπομονετικά ώσπου να της μιλήσει. Απλά ευχόταν να το έκανε σύντομα, προτού χάσει κάθε ίχνος λογικής. Μία ουλή στο σβέρκο του της τράβηξε την προσοχή έτσι όπως ξεχώριζε πάνω στο ηλιοκαμένο δέρμα του. Έσυρε το δάχτυλό της πάνω της. Βρήκε μεθυστικό το γεγονός πως ανατρίχιασε κάτω από το άγγιγμά της.

«Που την απέκτησες αυτή;»θέλησε να μάθει.

~16~ Κεφάλαιο 7

Δεν κουνήθηκε από τη θέση του όσο εκείνη έφευγε. Την κοιτούσε να απομακρύνεται και μετάνιωσε στη στιγμή που την άφησε να τον αφήσει μόνο. Κακό πράγμα η μοναξιά, την επέβαλλε στον εαυτό του ως τιμωρία μερικές φορές κι αυτό γιατί δεν τολμούσε να φύγει. Δεν είχε τα κότσια να βάλει ένα τέλος σε αυτήν την τυραννία που περνούσε. Δεν ήθελε να αφήσει πίσω του εκείνη γι’ αυτό τιμωρούσε τον εαυτό του με το να κρατάει τους πάντες σε απόσταση. Σε κανέναν δεν άξιζε να πληγώνεται όπως εκείνος καθημερινά. Έπρεπε να πείσει την Εύα να μείνει μακριά του. Τρεις μέρες την ήξερε και του είχε γίνει απαραίτητη. Ξεχνούσε κοντά της, τον έκανε να νιώθει πως άξιζε σαν άνθρωπος. Ο Ταγματάρχης θα της έκλεβε κι εκείνης την αθωότητα αν έμενε κοντά του. Σκοπός του ήταν να την προστατέψει με το να την κρατήσει σε απόσταση κι ας είχε ανάγκη την παρουσία της.

~16~ Κεφάλαιο 6

Τρεις μέρες.

Τόσες μέτρησε η Εύα. Τρεις μέρες που ο Άγγελος δεν είχε δώσει σημεία ζωής. Δεν είχε πάει στη δουλειά, δεν είχε πάει να τη βρει, απλά είχε εξαφανιστεί το ίδιο αναπάντεχα όπως είχε κάνει την εμφάνισή του στη ζωή της. Δεν ήξερε πού να τον βρει γιατί τις ώρες που πέρασαν παρέα, δεν τόλμησε να τον ρωτήσει πού έμενε αφού κατάλαβε πως εκείνος φρόντιζε επιμελώς να μην περνάει μαζί της μπροστά από το σπίτι του. Θα μπορούσε να μάθει από τον καλοσυνάτο αφεντικό του για το τι είχε συμβεί επειδή φημιζόταν για το πόσο περίεργος ήταν. Αυτό που δεν ήθελε, όμως, ήταν να βρεθεί στο επίκεντρο των κουτσομπολιών του. Τόσο καιρό είχε καταφέρει να μην την πιάσει στο στόμα του μα ήταν επιτακτική ανάγκη να μάθει αν ήταν τουλάχιστον καλά, εκείνος. Φοβόταν μην του είχε συμβεί κάτι σοβαρό.

Ο μόνος της αντιπερισπασμός ήταν οι δύο φίλοι της που περνούσαν λίγο χρόνο τα πρωινά μαζί της. Αν δεν είχε κι αυτούς, μα και τους καυγάδες τους, θα είχε τρελαθεί αφού κάθε της σκέψη αφορούσε τον Άγγελο.

Για να μην ξεχνάς

Μία κοπέλα με κόκκινα μαλλιά και λευκό δέρμα ξυπνάει στη μέση του πουθενά χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα που βρίσκεται και γιατί ολόκληρο το κορμί της υποφέρει από τραύματα χωρίς εξήγηση. Μπορεί να μη θυμάται αλλά θέλει πολύ να σωθεί.

Ένας καταιγισμός ερωτημάτων συνθλίβει το κουράγιο και την αντοχή της - γιατί βρέθηκε στη μέση του δάσους; γιατί είναι μόνη; ποιός της έκανε κακό;

Προσπαθεί να θυμηθεί το παρελθόν της χωρίς να μπορεί να μιλήσει γι’ αυτό. Πορεύεται με μοναδική βοήθεια ένα δαχτυλίδι στο εσωτερικό του οποίου αναγράφεται μια ημερομηνία, ορισμένες απόμακρες μνήμες που την επισκέπτονται αραιά, μία οικογένεια που της παρέχει καταφύγιο παρόλο που προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της, κι ένα κλωνάρι μη με λησμόνει στο σχήμα του απείρου σχεδιασμένο στην ωμοπλάτη της για να της υπενθυμίζει πως δεν πρέπει να ξεχνά...

Από τις εκδόσεις Αέναον- εκτός κυκλοφορίας πλέον.

Χωρίς Χάρτη

Η Λέξι αγαπά τις λίστες της και ζει μια ζωή προγραμματισμένη στην εντέλεια.

Ο Μανού μισεί κάθε τι που τον περιορίζει, και ζει τη ζωή του στα τυφλά.

Όταν η Λέξι αποφασίζει να σπάσει τις αλυσίδες που την κρατάνε δεμένη σε μια καθημερινότητα που δεν την ικανοποιεί, διοργανώνει ένα μεγάλο ταξίδι στην Ευρώπη με σκοπό να βρει τι είναι αυτό που πραγματικά θέλει από τη ζωή της. 

Συνοδευόμενη από τον συγκάτοικο της και χρόνια φίλο της, Μανού, αφήνει την ασφάλεια του σπιτιού της και ξεκινά να βρει το νόημα της ζωής.

Θα μπορέσουν δύο φαινομενικά διαφορετικοί άνθρωποι να ξεπεράσουν τις διαφορές τους;

Θα μάθει η Λέξι πως είναι να περιπλανιέσαι χωρίς χάρτη στη ζωή και στην αγάπη;

Κυκλοφορεί στο Αμαζον:

https://www.amazon.com/Xwris-Xarti-reboot-Nektaria-Markaki/dp/1537176641

Το κορίτσι με το ηλιοτρόπιο

Η Λίζα αγαπάει τον ήλιο και τον κυνηγάει για να διώξει το γκρίζο από τη ζωή της. 

Ο Ερρίκος ζει μέσα στο γκρίζο και δεν έχει νιώσει το χάδι του ήλιου ποτέ. 

Όταν εκείνος αποφασίζει ν' ακολουθήσει το κορίτσι με το κόκκινο παλτό και το ηλιοτρόπιο στο χέρι, δεν φανταζόταν πως η γνωριμία τους θα του άλλαζε τη ζωή. 

Η σχέση που δημιουργούν είναι βαθιά και μοναδική. 

Εκείνος είναι ο μόνος που βλέπει το φόβο και τη μοναξιά στα γκρίζα μάτια της. 

Εκείνη είναι η μόνη που μπορεί να του δείξει το δρόμο προς το φως που τόσο λαχταρά...

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Maradel. Ζητήστε το από τις εκδόσεις και από όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία. 

Εκεί που ανήκω

ΤΙΤΛΟΣ : ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΝΗΚΩ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ : ΝΕΚΤΑΡΙΑ ΜΑΡΚΑΚΗ

ΕΚΔΟΤΗΣ : MARADEL BOOKS

ΕΚΔΟΣΗ : ΙΟΥΝΙΟΣ 2019

ΣΕΛΙΔΕΣ : 327

ΔΙΑΣΤΑΣΗ : 21 Χ 14

ISBN :978-618-84017-8-5

ΛΙΑΝΙΚΗ ΤΙΜΗ: 14 €

Η Ήβη επιστρέφει στον τόπο της μετά από πολλά χρόνια απουσίας, έπειτα από το προτροπή του μελλοντικού συζύγου της, ώστε να δει τη μητέρα της που έχει εύθραυστη υγεία αλλά και να κλείσει παλιές υποθέσεις πριν το γάμο τους. Είναι μια επιστροφή που απέφευγε για χρόνια και που την τρομάζει, αφού θα πρέπει να παλέψει με τις φοβίες της και με ό,τι την πλήγωσε και την ανάγκασε να φύγει από εκεί, με το κεφάλι σκυφτό. Έρχεται αντιμέτωπη με ένα μίσος που κρατάει άσβεστο και παρασέρνει τα πάντα στο διάβα του, μία παλιά αγάπη που σιγοκαίει ακόμα κι ένα μυστικό που φέρνει τα πάνω κάτω στη ζωή της και ανοίγει νέες πληγές, ενώ κάνει παλιές να ματώσουν ξανά.

Η Ήβη ξαφνικά καλείται να αποφασίσει για το μέλλον της, αν θα αφήσει πίσω το παρελθόν της, αν θα συγχωρήσει λάθη που της στέρησαν την ευτυχία και εντέλει... που πραγματικά ανήκει.

Τρεις γυναίκες, τρεις έρωτες καταδικασμένοι από το μίσος, μία εξιλέωση...

Η γραμμή μεταξύ αγάπης και μίσους είναι λεπτή... πόσο εύκολο είναι να την περάσει κανείς

ΒΡΕΙΤΕ ΤΟ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑ:

www.books24.gr

www.nakasbookhouse.gr

www.bibliohora.gr
https://www.public.gr/product/books/greek-books/literature/greek-literature/ekei-poy-aniko/prod10090001pp/