~16~ κεφάλαια 51 ως 55(τέλος)

Κεφάλαιο 51.

Το 2015 τους βρήκε όλους στη Σάμο. Σε μια απόφαση της τελευταίας στιγμής, μάζεψαν τα πράγματα τους και μπήκαν στο πρώτο πλοίο για το νησί, ακολουθούμενοι από τον Μάιλο που έδειχνε ενθουσιασμένος για την εκδρομή. Οι γονείς της Εύας τρελάθηκαν από τη χαρά τους όταν τους είδαν να κατηφορίζουν στο μονοπάτι προς το σπίτι τους. Η Ελπίδα ξέφυγε από τον Άγγελο και έτρεξε στον παππού της, που του είχε τρομερή αδυναμία και σκαρφάλωσε στην αγκαλιά του, φωνάζοντας με όλη της τη δύναμη πως τον αγαπάει.

«Τι έκπληξη είναι αυτή;» Η κυρά Μίνα σκούπισε συγκινημένη τα μάτια της και έριξε μια ματιά στο πρόσωπο της κόρης της. Το χαμόγελο της έσβησε αλλά η Εύα σχεδόν την παρακάλεσε να μην πει κουβέντα. Ανέκαθεν η μάνα της τη γνώριζε τόσο καλά που δεν χρειαζόταν να ακούσει κουβέντα από το παιδί της. Ήξερε από πριν τι είχε. «Πάμε μέσα, έχουμε πολλά να πούμε», σχολίασε καλοσυνάτα μόνο και τους έδειξε τον δρόμο. 

~16~ Κεφάλαια 47-48-49-50

κεφάλαιο 47

Το πρώτο βράδυ με το μωρό ήταν εφιαλτικό για όλους. Η μικρή δεν είχε σταματήσει να κλαίει και κανείς τους δεν ήξερε πώς να αντιμετωπίσει αυτό που ενοχλούσε το μωρό, αφού δεν γνώριζαν τι μπορεί να ήταν. Της έδωσαν την ειδική φόρμουλα σε μια προσπάθεια να τη ταΐσουν μήπως και νιώσει καλύτερα, αλλά η μικρή αρνούνταν κατηγορηματικά να φάει. Ο Άγγελος απέφευγε να τη πλησιάσει όπως ο διάβολος το λιβάνι και η Εύα είχε ξεθεωθεί να πηγαινοέρχεται στο σπίτι με τη μικρή αγκαλιά, να τη κουνάει απαλά σε μια τελευταία απέλπιδα προσπάθεια να την κάνει να αποκοιμηθεί.

«Δεν αντέχω άλλο», γκρίνιαξε ο Άγγελος κι έκλεισε τ’ αυτά του για να μην ακούει το σπαραχτικό κλάμα.

«Τι άλλο να της κάνω; Την άλλαξα, τη τάισα, τη νανούρισα…»

«Ρεύτηκε;»

«Στα μούτρα μου και δεν ήταν καθόλου ωραίο», σχολίασε μ’ ένα θεαματικό κατσούφιασμα. «Σε παρακαλώ, κράτησε τη λίγο. Πονάνε τα χέρια μου».

«Όχι όχι», διαμαρτυρήθηκε εκείνος και έφυγε σχεδόν τρέχοντας από το δωμάτιο.

~16~ Κεφάλαια 44-45-46-47

44.

Τρεις μέρες αφότου γύρισαν σπίτι, η Εύα μάζεψε τα πράγματα της από το διαμέρισμά της και μετακόμισε με τον Άγγελο γιατί δεν ήθελε να μείνει μακριά του ούτε δευτερόλεπτο. Όλα έγιναν γρήγορα, πράγμα που δυσαρέστησε τρομερά τον Πάνο που έπρεπε να δουλέψει σκληρά για να μεταφέρουν όσα έπιπλα δε θα πουλούσε, στο διαμέρισμα του Άγγελου. Η μητέρα της έμεινε πίσω να τον βοηθάει και να του κρατά παρέα αφού ακόμα δεν έδειχνε έτοιμος να πατήσει στα πόδια του, και το έκανε με περίσσια χαρά. Κάθε φορά που περνούσε το χέρι της μέσα από τα μαλλιά του ή άφηνε ένα φιλί στο κούτελό του, εκείνος έλιωνε από αγάπη γιατί μπορεί να είχε χάσει τη μητέρα του, αλλά η Μίνα ήταν άξια αντικαταστάτρια. Μπορεί να είχε γεμίσει η ψυχή του μ’ έναν παράλογο φόβο που δεν μπορούσε να πολεμήσει, αλλά είχε την Εύα του, είχε την οικογένεια του και τους φίλους του και όλα τ’ άλλα θα έφτιαχναν.

«Μισώ την ώρα και τη στιγμή που σε γνώρισα», άκουσε τον Πάνο να ουρλιάζει στην Εύα που τον κυνηγούσε στο σπίτι και βγήκε απότομα από τις σκέψεις του. Γέλασε γιατί εδώ και μισή ώρα προσπαθούσαν να διακοσμήσουν την άδεια κρεβατοκάμαρα με αποτέλεσμα η αναποφασιστικότητα της Εύας να κάνει τα νεύρα του Πάνου να χτυπήσει κόκκινο. 

~16~ Κεφάλαια 37-38-39

37.

«Θα σου άρεσε πολύ το Λονδίνο».

 Μείνανε για αρκετή ώρα ξαπλωμένοι πάνω στο στρώμα να μιλάνε λες και δεν είχε περάσει μέρα από τον χωρισμό τους. Ο Άγγελος άντεξε ακόμα και το τηλεφώνημα της Εύας στον Φοίβο τον οποίο έβαλε σε ανοιχτή ακρόαση για να χαιρετηθούνε. Την κοίταξε στα μάτια λες και της έλεγε πως τον ενέκρινε, κάτι που έβαλε ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη της Εύας που κοκκίνισε ολόκληρη. Ήθελε οι δυο τους να γίνουν φίλοι, ήταν πολύ σημαντικό για εκείνη να έχει στο πλευρό της και τους δύο. 

~16~ Κεφάλαιο 6

Τρεις μέρες.

Τόσες μέτρησε η Εύα. Τρεις μέρες που ο Άγγελος δεν είχε δώσει σημεία ζωής. Δεν είχε πάει στη δουλειά, δεν είχε πάει να τη βρει, απλά είχε εξαφανιστεί το ίδιο αναπάντεχα όπως είχε κάνει την εμφάνισή του στη ζωή της. Δεν ήξερε πού να τον βρει γιατί τις ώρες που πέρασαν παρέα, δεν τόλμησε να τον ρωτήσει πού έμενε αφού κατάλαβε πως εκείνος φρόντιζε επιμελώς να μην περνάει μαζί της μπροστά από το σπίτι του. Θα μπορούσε να μάθει από τον καλοσυνάτο αφεντικό του για το τι είχε συμβεί επειδή φημιζόταν για το πόσο περίεργος ήταν. Αυτό που δεν ήθελε, όμως, ήταν να βρεθεί στο επίκεντρο των κουτσομπολιών του. Τόσο καιρό είχε καταφέρει να μην την πιάσει στο στόμα του μα ήταν επιτακτική ανάγκη να μάθει αν ήταν τουλάχιστον καλά, εκείνος. Φοβόταν μην του είχε συμβεί κάτι σοβαρό.

Ο μόνος της αντιπερισπασμός ήταν οι δύο φίλοι της που περνούσαν λίγο χρόνο τα πρωινά μαζί της. Αν δεν είχε κι αυτούς, μα και τους καυγάδες τους, θα είχε τρελαθεί αφού κάθε της σκέψη αφορούσε τον Άγγελο.

~16~ Κεφάλαιο 5

Δεν ήταν στα σχέδιά του να περάσει ένα ολόκληρο καλοκαίρι να δουλεύει σαν το σκυλί, ιδιαίτερα σ’ ένα μέρος όπου έπρεπε να συναναστρέφεται καθημερινά με ανθρώπους. Δεν ήταν το φόρτε του η επικοινωνία. Είχε μεγαλώσει μοναχικά κι είχε διαλέξει να εμπιστεύεται μόνο τον εαυτό του, μεγαλώνοντας. Κανέναν άλλον. Ούτε καν τη μητέρα του που λάτρευε. Κι αυτό γιατί οι άνθρωποι τον απογοήτευαν συχνά. Φίλοι, γνωστοί, πρώην γκόμενες, όλοι έδειχναν ένα πρόσωπο στην αρχή που τον έκανε να κατεβάζει τοίχους κι άμυνες μέχρι που ξαφνικά από το πουθενά άλλαζαν συμπεριφορά κι έδειχναν ένα άλλο πρόσωπο που τον έκανε να κλείνεται περισσότερο στον εαυτό του. Όχι, ήθελε αυτό το καλοκαίρι να το περάσει αυτοκαταστροφικά. Να πίνει και να καπνίζει όλη μέρα ώσπου το μυαλό να έχανε κάθε ικανότητα σκέψης.

~16~ Κεφάλαιο 4

«Είσαι καλά;»

Είχαν μείνει για ώρα σιωπηλοί, ο καθένας χαμένος στις δικές του σκέψεις. Το μόνο που είχαν μοιραστεί ήταν μερικές ντροπαλές, κοφτές ματιές, με την άκρη του ματιού τους. Ο δυνατός αέρας δεν έδειχνε να είναι ικανός να τους διώξει. Έδειχναν κι οι δύο την ίδια ανάγκη για απομόνωση κι ας είχαν παρέα ο ένας τον άλλον. Κι όμως, αυτή η ερώτηση βγήκε ταυτόχρονα από τα στόματα και των δύο, όταν πλέον είχαν χορτάσει σιωπή και ήθελαν λίγη παρέα.

Γέλασαν απαλά καθώς κοιτούσαν ο ένας τον άλλον με την ίδια έντονη απορία για το τι έκρυβαν, τι τους βασάνιζε, μα και τι όνειρα και σκέψεις τους κρατούσαν ξύπνιους τα βράδια. Για τον Άγγελο, μπορεί να αποτελούσε έναν αντιπερισπασμό από τη μίζερη ζωή του η γνωριμία μαζί της, αλλά δεν έπαυε να αισθάνεται παράξενα κοντά της. Σαν να τον μαγνήτιζε, κάτι που δεν είχε αισθανθεί ποτέ του.

«Άγγελος Πριοβόλου», συστήθηκε και της έδωσε το χέρι του.

«Το ξέρω», έκανε εκείνη χωρίς ν’ ανταποδώσει τη χειραψία. Το φρύδι του σηκώθηκε ψηλά και το αυτάρεσκο χαμόγελο του έκανε την εμφάνισή του άμεσα. Η Εύα γέλασε γιατί κατά βάθος το περίμενε πως κάπως έτσι θα αντιδρούσε. Της φάνηκε πως το έκανε περισσότερο για να καλύψει το γεγονός πως η αυτοπεποίθησή του δεν ήταν σε τόσο μεγάλα επίπεδα όπως προσπαθούσε να πείσει τους πάντες. Δεν έπεφτε έξω για κανέναν, ήταν η μαγική της δύναμη το να διαβάζει τα πρόσωπα και τα μάτια οποιουδήποτε είχε απέναντί της και σίγουρα ο Άγγελος Πριοβόλου απείχε πολύ από την εικόνα του κακού παιδιού.

Στο τραίνο των δώδεκα.(Μέρος πρώτο)

Δύο άγνωστοι μέσα σε ένα τραίνο... έξι ώρες μέχρι να φτάσουν στον προορισμό τους... 

©Νεκταρία Μαρκάκη 2019

Μικρή ιστορία.

Ώρα πρώτη

Το τραίνο αναχωρούσε σε πέντε λεπτά κι εκείνος είχε αργοπορήσει για μία ακόμη φορά. Κακό συνήθειο. Δεν μπορούσε να το αποβάλλει. Τα έκανε όλα την τελευταία στιγμή γιατί δεν του άρεσε να αγχώνεται και να που τώρα έτρεχε στον άδειο σταθμό για να προλάβει το τραίνο των 23:55 για Θεσσαλονίκη. Τελευταία στιγμή αποφάσισε και να ταξιδέψει ως την πόλη με αυτό, αντί να πάρει κάποια πτήση που θα τον πήγαινε εκεί σε λιγότερο από μία ώρα. Δεν ήταν μία επίσκεψη που περίμενε με αγωνία. Όταν έφυγε από εκεί για να μετακομίσει στην Αθήνα για τις σπουδές του, συνειδητοποίησε πως δεν ήθελε να επιστρέψει κι ας ήταν εκεί όλη του η ζωή κι η οικογένειά του. Ήθελε να φτιάξει τη δική του ζωή, μόνος του, να τη ζήσει όπως εκείνος όριζε κι όχι όπως περίμεναν κάποιοι άλλοι να τη ζήσει. Για μία στιγμή πίστεψε πως θα μπορούσε να τα καταφέρει αλλά η μοίρα πρόσταζε να επιστρέψει πίσω για λίγο καιρό και έπειτα από πολλή σκέψη αποφάσισε πως μπορούσε να καθυστερήσει μερικές ώρες την επιστροφή του. Γι’ αυτό πήρε το τραίνο. Προτιμούσε τις έξι ώρες ταξιδιού από τη μία ώρα. Κέρδιζε πέντε ώρες ελευθερίας.

Αράντια

Σας έχω συστήσει ξανά τον Επιθεωρητή Ντομένικο Μαρτέλι αλλά θέλω να σας τον συστήσω άλλη μία φορά σε ένα κεφάλαιο από το αστυνομικό μυθιστόρημα που προσπαθώ να γράψω, το Αράντια!

******

Μπήκε τρέχοντας στο τμήμα παρασέρνοντας τους πάντες στο διάβα του. Βρήκε την Τζουλιέτ να γεμίζει την κούπα της με φρέσκο καφέ. Φαινόταν ξενυχτισμένη αλλά χαρούμενη. Υπό άλλες συνθήκες θα τη ρωτούσε πως πήγε η βραδιά της αλλά η φωτογραφία που έφτασε στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο της Μαρίας, του είχε ανάψει φωτιές. Τράβηξε την κούπα από τα χείλη της προκαλώντας της δυσφορία κι εκείνη τον αγριοκοίταξε έτοιμη να τον σκοτώσει που δεν την άφησε να πιει καφέ.

«Τι κάνες εδώ;» τη ρώτησε εκνευρισμένος.

«Προσπαθώ να ξυπνήσω, εσύ τι κάνεις εδώ; Δεν συνεχίζεις τις διακοπές σου; Πίστευα πως μετά την λύση του χθεσινού μυστηρίου...»

Δεν την άφησε να αποτελειώσει. Τράβηξε το κινητό του για να της δείξει τη φωτογραφία που είχε πάρει από τη δημοσιογράφο. Η Τζουλιέτ έβηξε σοκαρισμένη ενώ σήκωνε τα μάτια της στο πρόσωπό του.

«Δεν μπορεί».

«Κι όμως. Δεν έχει ακουστεί το παραμικρό; Κανείς δεν πήρε κλαίγοντας υστερικά να αναφέρει κάποιον φόνο;»

Άτιτλο project 2

Μία από τις πολλές ιδέες που βασανίζουν το μυαλό μου, ξεκινάει κάπως έτσι... 

©Νεκταρία Μαρκάκη 2019 

All rights reserved

********

Ήταν δεκατεσάρων όταν άλλαξε εντελώς η ζωή του. Μικρο, αμούστακο παιδί ήταν με όνειρα κι όρεξη, που του τα απαγόρευαν για να του επιβάλλουν μια άλλη ζωή που δεν ήθελε. Ένας ήταν ο σκοπός του από τότε που γεννήθηκε, κατά τον πάτερα του, να είναι η βοήθεια του. Το δεξί του χέρι. Μα κανείς δεν τον ρώτησε αν ήθελε να μυρίζει κοπριά ή να σκαλίζει χώματα όλη μέρα . Με το ζόρι πήγε σχολείο κι αυτό γιατί το έσκαγε από το κρεββάτι του για να είναι ο πρώτος στην αυλή του δημοτικού, πριν χτυπήσει το κουδούνι. Ο πατέρας του τον έπαιρνε σηκωτό από εκεί κι η τιμωρία του ήταν πάντα επίπονη και μεγάλη. Τα σημάδια από τη ζώνη που έπεφτε με δύναμη στην κοκαλιάρικη πλάτη του, δεν έλεγαν να φύγουν. Έμεναν εκεί ζωντανά να του θυμίζουν πως κοντά σ’ αυτόν τον άνθρωπο, δεν θα είχε ποτέ μέλλον. Πως δεν θα έπαυε ποτέ να φοβάται σε σημείο τα βράδια να κατουριέται πάνω του.

Ήταν θαύμα το γεγονός ότι μια μέρα του είπε πως μπορούσε να πηγαίνει σχολείο με την προϋπόθεση πως θα επέστρεφε απευθείας σπίτι για να τον βοηθάει με τα ζώα. Η χαρά του ήταν απερίγραπτη. Μπορεί να του στερούσε τις χαρές της παιδικής του ηλικίας αλλά τουλάχιστον δεν του έκοβε το όνειρο εντελώς. Ίσως κατάφερνε να βγάλει και το λύκειο, να έφευγε κοντά από εκείνον. Τον τύραννο του. Τον μεγαλύτερο του φόβο. Μεγάλωνε τρέμοντας μονίμως μην κάνει κάτι που μπορούσε να τον εξωθήσει στα άκρα. Έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του να είναι υπάκουος και να δουλεύει σκληρά για να μην τον πάρει μακριά από το σχολείο που είχε γίνει πλέον η μόνη του απόδραση από τη ζωή που τόσο πολύ μισούσε.

Το κορίτσι με το ηλιοτρόπιο-Αφιέρωμα στο aisthisis.gr

Αν θέλεις να βιώσεις μια άκρα συναισθηματική ιστορία με απολήξεις βαθιά ριζωμένες στην ανθρώπινη ύπαρξη τα πάθη και τις σκοτεινές γωνιές του νου, αγαπητέ αναγνώστη δεν έχεις παρά να διαβάσεις "Το κορίτσι με το ηλιοτρόπιο" της Νεκταρίας Μαρκάκη από τις εκδόσεις Maradel Books.

Αν είχες μία κουραστική μέρα....

Αν δυσοίωνες η σκέψεις σου ταλανίζουν το νου ..

Αν βιώνεις συναισθηματικές μεταπτώσεις ύστερα από μια σχέση...

Αν προσδοκάς το καλύτερο για σένα και τους αγαπημένους σου...

Αν θες να νιώσεις το άγγιγμα της αγάπης...

Αν έχεις βαρεθεί το γκρίζο της καθημερινότητας..

Δεν έχεις παρά να βυθιστεί στις σελίδες του συγγραφικού έργου "Το κορίτσι με το ηλιοτρόπιο". Το τρυφερό χαμόγελο της Λίζας θα σου γλυκάνει τη ζωή με τη θεραπευτική λαμπρότητα του ήλιου.

***

Ευχαριστώ από καρδιάς τη σελίδα aisthisis.gr για τη φιλοξενία και τη Βασιλική Μπούζα για το υπέροχο άρθρο της. Όποιος θέλει να διαβάσει το άρθρο ολόκληρο, αλλά και να μάθει τι είναι το aisthisis.gr, δεν έχει παρά να πατήσει το σύνδεσμο!

http://aisthisis.gr/vivlioaisthiseis/vivlioprotaseis/to-koritsi-me-to-hliotropio-nektaria-markaki

Για να μην ξεχνάς

Μία κοπέλα με κόκκινα μαλλιά και λευκό δέρμα ξυπνάει στη μέση του πουθενά χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα που βρίσκεται και γιατί ολόκληρο το κορμί της υποφέρει από τραύματα χωρίς εξήγηση. Μπορεί να μη θυμάται αλλά θέλει πολύ να σωθεί.

Ένας καταιγισμός ερωτημάτων συνθλίβει το κουράγιο και την αντοχή της - γιατί βρέθηκε στη μέση του δάσους; γιατί είναι μόνη; ποιός της έκανε κακό;

Προσπαθεί να θυμηθεί το παρελθόν της χωρίς να μπορεί να μιλήσει γι’ αυτό. Πορεύεται με μοναδική βοήθεια ένα δαχτυλίδι στο εσωτερικό του οποίου αναγράφεται μια ημερομηνία, ορισμένες απόμακρες μνήμες που την επισκέπτονται αραιά, μία οικογένεια που της παρέχει καταφύγιο παρόλο που προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της, κι ένα κλωνάρι μη με λησμόνει στο σχήμα του απείρου σχεδιασμένο στην ωμοπλάτη της για να της υπενθυμίζει πως δεν πρέπει να ξεχνά...

Από τις εκδόσεις Αέναον- εκτός κυκλοφορίας πλέον.

Χωρίς Χάρτη

Η Λέξι αγαπά τις λίστες της και ζει μια ζωή προγραμματισμένη στην εντέλεια.

Ο Μανού μισεί κάθε τι που τον περιορίζει, και ζει τη ζωή του στα τυφλά.

Όταν η Λέξι αποφασίζει να σπάσει τις αλυσίδες που την κρατάνε δεμένη σε μια καθημερινότητα που δεν την ικανοποιεί, διοργανώνει ένα μεγάλο ταξίδι στην Ευρώπη με σκοπό να βρει τι είναι αυτό που πραγματικά θέλει από τη ζωή της. 

Συνοδευόμενη από τον συγκάτοικο της και χρόνια φίλο της, Μανού, αφήνει την ασφάλεια του σπιτιού της και ξεκινά να βρει το νόημα της ζωής.

Θα μπορέσουν δύο φαινομενικά διαφορετικοί άνθρωποι να ξεπεράσουν τις διαφορές τους;

Θα μάθει η Λέξι πως είναι να περιπλανιέσαι χωρίς χάρτη στη ζωή και στην αγάπη;

Κυκλοφορεί στο Αμαζον:

https://www.amazon.com/Xwris-Xarti-reboot-Nektaria-Markaki/dp/1537176641

Το κορίτσι με το ηλιοτρόπιο

Η Λίζα αγαπάει τον ήλιο και τον κυνηγάει για να διώξει το γκρίζο από τη ζωή της. 

Ο Ερρίκος ζει μέσα στο γκρίζο και δεν έχει νιώσει το χάδι του ήλιου ποτέ. 

Όταν εκείνος αποφασίζει ν' ακολουθήσει το κορίτσι με το κόκκινο παλτό και το ηλιοτρόπιο στο χέρι, δεν φανταζόταν πως η γνωριμία τους θα του άλλαζε τη ζωή. 

Η σχέση που δημιουργούν είναι βαθιά και μοναδική. 

Εκείνος είναι ο μόνος που βλέπει το φόβο και τη μοναξιά στα γκρίζα μάτια της. 

Εκείνη είναι η μόνη που μπορεί να του δείξει το δρόμο προς το φως που τόσο λαχταρά...

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Maradel. Ζητήστε το από τις εκδόσεις και από όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία. 

Εκεί που ανήκω

ΤΙΤΛΟΣ : ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΝΗΚΩ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ : ΝΕΚΤΑΡΙΑ ΜΑΡΚΑΚΗ

ΕΚΔΟΤΗΣ : MARADEL BOOKS

ΕΚΔΟΣΗ : ΙΟΥΝΙΟΣ 2019

ΣΕΛΙΔΕΣ : 327

ΔΙΑΣΤΑΣΗ : 21 Χ 14

ISBN :978-618-84017-8-5

ΛΙΑΝΙΚΗ ΤΙΜΗ: 14 €

Η Ήβη επιστρέφει στον τόπο της μετά από πολλά χρόνια απουσίας, έπειτα από το προτροπή του μελλοντικού συζύγου της, ώστε να δει τη μητέρα της που έχει εύθραυστη υγεία αλλά και να κλείσει παλιές υποθέσεις πριν το γάμο τους. Είναι μια επιστροφή που απέφευγε για χρόνια και που την τρομάζει, αφού θα πρέπει να παλέψει με τις φοβίες της και με ό,τι την πλήγωσε και την ανάγκασε να φύγει από εκεί, με το κεφάλι σκυφτό. Έρχεται αντιμέτωπη με ένα μίσος που κρατάει άσβεστο και παρασέρνει τα πάντα στο διάβα του, μία παλιά αγάπη που σιγοκαίει ακόμα κι ένα μυστικό που φέρνει τα πάνω κάτω στη ζωή της και ανοίγει νέες πληγές, ενώ κάνει παλιές να ματώσουν ξανά.

Η Ήβη ξαφνικά καλείται να αποφασίσει για το μέλλον της, αν θα αφήσει πίσω το παρελθόν της, αν θα συγχωρήσει λάθη που της στέρησαν την ευτυχία και εντέλει... που πραγματικά ανήκει.

Τρεις γυναίκες, τρεις έρωτες καταδικασμένοι από το μίσος, μία εξιλέωση...

Η γραμμή μεταξύ αγάπης και μίσους είναι λεπτή... πόσο εύκολο είναι να την περάσει κανείς

ΒΡΕΙΤΕ ΤΟ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑ:

www.books24.gr

www.nakasbookhouse.gr

www.bibliohora.gr
https://www.public.gr/product/books/greek-books/literature/greek-literature/ekei-poy-aniko/prod10090001pp/

Παρουσίαση του Εκεί που ανήκω στο Coverstory.gr

Ευχαριστώ θερμά το coverstory.gr για την παρουσίαση του Εκεί που ανήκω. Πατήστε ΕΔΩ για να τη δείτε αλλά και να ακούσετε το ηχητικό αρχείο όπου διαβάζω(προσπαθώ τουλάχιστον!) ένα απόσπασμα από το βιβλίο! 

Απόσπασμα από το κείμενο του coverstory.gr

Οι πρώτες μέρες του φθινοπώρου μας βρίσκουν να αναπολούμε στιγμές, μυρωδιές, ήχους και έρωτες του καλοκαιριού.

Είναι αυτές οι μέρες που περισσότερο από ποτέ έχεις ανάγκη να αφήσεις τη σκέψη σου να ταξιδέψει, να πάρεις ανάσες και να ηρεμήσεις, να ετοιμαστείς για τη νέα σεζόν.

Στην πραγματικότητα αυτό που χρειάζεσαι ένα καλό βιβλίο!

Πάτα το play, λοιπόν, άκου, ονειρέψου και άφησε τον νου σου να ταξιδέψει στις λέξεις που μας διαβάζει η συγγραφέας Νεκταρία Μαρκάκη από το εξαιρετικό Εκεί που ανήκω.

Πόσο εύκολο είναι να περάσει κανείς από την αγάπη στο μίσος;

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Νεκταρία Μαρκάκη γεννήθηκε στην Αθήνα κι από μικρή ηλικία ανέπτυξε έντονο ενδιαφέρον για οτιδήποτε φανταστικό κι άπιαστο. Ως έφηβη ξεκίνησε να διαβάζει αχόρταγα, με αποτέλεσμα να αναπτύξει αγάπη για τη συγγραφή. Βρήκε διέξοδο σε αυτή αφού ήταν ένα μοναχικό παιδί που δεν μπορούσε να εκφραστεί τόσο καλά λεκτικά όσο γραπτώς.

Αν και για λίγα χρόνια, εξαιτίας της καθημερινότητας, το πάθος της είχε μπει στον πάγο, πριν εφτά χρόνια η ανάγκη για έκφραση επανήλθε κι έτσι άρχισε να γράφει ιστορίες στην αγγλική γλώσσα. Σύντομα οι ιστορίες της βρήκαν ανταπόκριση στην πλατφόρμα συγγραφέων του Wattpad, κι άρχισε να τις μεταφέρει στα ελληνικά. Εξαιτίας της αγάπης των αναγνωστών αποφάσισε να εκδώσει στα αγγλικά και στα ελληνικά το πρώτο της ρομαντικό, χιουμοριστικό μυθιστόρημα με τίτλο “Χωρίς Χάρτη” (Unmapped) το οποίο κυκλοφορεί στην Amazon.

Σύντομα ακολούθησε συνεργασία με τις Εκδόσεις Αέναον απ’ όπου κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της με τίτλο “Για να μην ξεχνάς”. Το έργο της με τίτλο “Το κορίτσι με το ηλιοτρόπιο” κυκλοφόρησε στην Amazon με μεγάλη επιτυχία και αποτελεί το έναυσμα της συνεργασίας της με της Εκδόσεις Maradel. Από τις ίδιες εκδόσεις κυκλοφορεί και το νέο της βιβλίο με τίτλο "Εκεί που ανήκω". 

Επικοινωνία με τη συγγραφέα:

Facebook:

https://www.facebook.com/NektariaMarkakiWriter/

Wattpad:

https://www.wattpad.com/user/NektariaMarkakis

Instagram:

@nekmarkakiauthor

Site:

http://cadpig1979.wixsite.com/wanderunmapped

Email:

nek8markaki@gmail.com

Twitter:

@WanderUnmapped